Susuyor olmam, acı çekmediğim anlamına gelmez diyor yazar son cümlesinde..
Melankolik de gelse hatta bazen acaba mazoşist mi desem de seviyorum kalemini Tarık Tufan’ın. Ağlayarak bitirdim bu kitabını da..
Ve sen kuş olur gidersin… gitmeli mi insan kalmalı mı yoksa yola mı çıkmalı.. kendini aramayan insan aslında hayattan vazgeçmiştir diyor yazar ve sonunda bize bırakıyor… sorumluluk alıp devam mı etmeli yoksa bazı şeyleri kabullenip karamsarlığa mı yürümeli… Kitabın aralarda verdiği mesajlar insana kendini sorgulatıp bir sürü kafasında soru işareti bırakıyor. Aslında kızmadım da değil zaman zaman çık be adam o kuyudan diye ama işte insan bazen dibi görmeden çıkamıyor.. insan çoğu zaman hislerini kendine saklıyor söylemek istediklerini bazen yanlış anlama korkusuyla bazen gururundan bazen de o an kaçmak kolay geldiğinden söylemiyor. Hoş söylese değişen şeylere değer mi muallak. Ama içimize atmayalım be. Gitmesini istemediğimize gitme diyebilelim üzene üzdün beni, kırana kırıldığımızı öfkelendiğimize öfkemizi söyleyelim be..
insanı en çok sustukları parçalıyor..
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.