"Mutluluk nedir?"Alıntı
"Bütün bu yokluğu, ezikliği unutabileceğin bir dünya bulmak. Birisini bütün bir dünya gibi tutabilmek..."
》Orhan Pamuk’un 2002 yılında yayımlanan romanı, uzun yıllar Almanya’da sürgün hayatı yaşamış şair Ka’nın, hem yerel seçimleri ve "intihar eden dindar kızlar" olayını araştırmak hem de sevdiği kadın İpek’i görmek üzere Kars’a gidişini konu edinir.
》Şehre ayak bastığı andan itibaren başlayan ve yolları kapatan yoğun kar yağışı, Kars’ı dış dünyadan tamamen kopararak burayı siyasi çatışmaların, din-devlet geriliminin ve sürpriz bir askeri darbenin sahnelendiği bir yere dönüştürür. Ka bu atmosferde bir yandan kaybolan şiir ilhamını yeniden bulmaya çalışırken, bir yandan da Türkiye’nin modernleşme sancılarını ve Doğu-Batı arasında sıkışmış ruh halini bizzat tecrübe eder.
》Ka için Kars, hem bir sığınak hem de kaçtığı her şeyle yüzleşmek zorunda kaldığı bir aynadır. İnanmak ya da inanmamak, sevmek ya da kaçmak, geçmiş ya da gelecek ikilemleri içindedir. Geldiği bu yabancı şehirde her karakter onda bir şeyleri harekete geçirir:
》Ka’nın Kars’a gelişinin en büyük motivasyonu ve şehrin "güzelliğini" temsil eden İpek, "başörtüsü direnişinin" lideri konumunda, ablasından çok farklı olan Kadife, siyasal İslam’ın karizmatik, gizemli ve bir o kadar da tehlikeli lideri Lacivert, eski bir tiyatro oyuncusu olan, Kars’taki askeri darbenin hem planlayıcısı hem de başrolü olan Sunay Zaim, devletin karanlık, soğuk ve "görünmeyen" yüzü olan, istihbaratçı kimliğiyle, şehirdeki herkesin attığı adımı izleyen, sorgulayan ve kontrol eden bir baskı mekanizmasını temsil eden Z.Demirkol ve daha niceleri...
》Romanın kurgusundaki önemli bir detaydan bahsetmeden geçmemek gerekir. Ka’nın Kars’ta yazdığı her bir şiir, aslında bir kar kristalinin dalları üzerine titizlikle yerleştirilmiştir. Pamuk, şiirleri hafıza, hayal ve mantık eksenlerine oturtarak hayatın karmaşası içinde gizli bir düzen arar. Bu kar kristali geometrisi, sadece estetik bir tercih değil; aynı zamanda insanın yaşadığı tüm o siyasi sancıların, aşkların ve hayal kırıklıklarının evrende küçük ama kusursuz bir bütünü oluşturduğunun sessiz bir kanıtıdır. "Kar" bittiğinde zihnimizde kalan; sadece soğuk bir taşra kasabası değil, o kristalin merkezindeki insanın sonsuz yalnızlığıdır.
》Kitabı anlamakla birlikte tam olarak içine giremediğimi söylemek isterim. Bazı yerlerin çok uzatıldığını ve kitabın akmadığını düşünüyorum. O yüzden kendi adıma keyifli bir okuma olmadı diyebilirim.
··
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.