Tahlil
Kitabı bırakmamanıza neden olan en büyük etken kitabın sizinle konuşuyor olması. Orda bir “nefs” denen bir kelime size sirayet ediyor ve sizin içinizdede kendinden olduğunu söylüyor. Artık kitaptan sonra aklınıza gelen her düşüncede her seste “acaba bu vicdanımın sesi mi? Yoksa nefsimin sesi mi?” Demeye başlıyorsunuz. Kitapta en çok etkilendiğim yerlerden biri de “ağlayan hüzünlenen” insanı nefsin sevmemesi. Çünkü ağlamak insana Allah’ı hatırlatır. Nefs bu yüzden ona hep makam, mevki dünyalık gösterir ki ağlamasın hüzünlenmesin. Şimdi ağlamalarım bir başka oldu artık….
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.