nefretle inşa edilen bir hayatın son durağı, daima yıkımdır.Alıntı
Zehra’ya kızamıyorum, sadece onun için içim sızlıyor. O, intikam aldığını sandıkça aslında her adımda kendi mezarını kazdı. Suphi’ye olan o marazi tutkusu, bir noktadan sonra aşk olmaktan çıkıp bir varoluş savaşına dönüştü. Ben yoksam, kimse olmayacak diyerek yola çıkan bir kadının, sonunda elinde kalan tek şeyin koca bir hiçlik olması beni darmadağın etti.Zehra’nın planları tıkır tıkır işlerken, etkilenen o masum hayatları izlemek bir işkence gibiydi. Sırrıcemal’in hazin sonu, Suphi’nin bir gölgeye dönüşmesi... İnsan sormadan edemiyor: Değdi mi? Bir kadının kıskançlığı, nasıl olur da koca bir dünyayı ateşe verebilir? İntikamın tadının bu kadar acı, bu kadar soğuk ve bu kadar yalnızlaştırıcı olduğunu bu kadar çıplak bir şekilde görmek beni çok derin bir sorgulamaya itti. Her duygunun fazlasının zarar olması böyle bir yıkımı beraberinde getiriyor. Ama hikayenin sonunda şunu anlıyorsun; nefretle inşa edilen bir hayatın son durağı, daima yıkımdır.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.