Kitabın ithaf kısmı: “Canım öğretmenlere… Hayata tutundurmaya çabaladıklarınız, çiçekle dönsün yıllarınıza… Çocukluk bir ev gibiydi. Her çocuk dönmek isterdi evine… Çocukları evlendiren ettiğinizde sığınabilecek misiniz yetişkinliğinize?”
Yaşadığımız elim olayların üzerine öyle bir denk gelmiş ki kitap… Çok güzel bir konusu var. Okulun, öğretmenlerin, saygının, nezaketin ne kadar da kıymetli olduğunu anlatıyor. Ali Nazik ile arkadaşları okullarının yıkılacağını dönem başında öğrenirler ve çok üzülürler. Ders esnasında dışarıdan gelen sesten rahatsız olunca gürültüyü yapanın okul arsasını alan kişi olduğunu daha sonra öğrenecekler. O kişinin kaba ve saygısız davranışlarına karşılık Ali, adamın yere düşe şapkasını verir.
Okulca Ankara gezisine giderler. Orada kağıt toplayan Zamir’ e yardım ederler. Onların haberi yokken haber olurlar. Televizyona çıkarlar. Bir kez gördükleri Zamir de katılır. Meğer o da içinden ne güzel arkadaşlar, biraz yardım etseler diye geçirir. Barış Manço’ nun “Dört Kapı” eseri de güzel olmuş. Televizyon programında okullarından da bahsederler. Hatta arsayı satın alan kişi yayına bağlanır. Yanlış yaptığını anlar. Ali ve arkadaşları okullarına kavuşur.
Ali’ nin çok güzel, kibar, anlayışlı , sevgi dolu bir ailesi vardı. Dayısı ve halası tatlı atışmalar içindeydi.
Munis öğretmen mesleğinin hakkını veren biri. Onlara saygıyı, sevgiyi çok güzel öğretmiş. Okul idaresi de öğretmenini destekliyor.
Kitap aile, okul, okul idaresi üçgeninde geçiyor ve hepsi çok güzel. İdeali bulmak dileğiyle.
Anıl Basılı’ nın birçok kitabını okumuş biri olarak bu kitabında şunu fark ettim: sanki artık yetişkinler için de bir kitabı gelecek gibi.
Kitapta “ Narinler ölmesin” mesajı da güzeldi.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.