Zeka geriliği olan Charlie 'umutsuzca' akıllı olabilmeyi umut ediyor. Beyin ameliyatı olarak "akıllı" olabilmek için denek olmayı kabul eden ilk insan o.
Bu uğurda fare Algernon ile labirentlerde yarışıyor. Yarışmalarda üzülüyor, seviniyor ama rakipi hep fare. Ne acı...
Daha da acısı onun ruh halini, bilimsel veri olarak kullanabilmek adına her gün tuttuğu ses kayıtları ve günlüklerle biz de an be an hissediyoruz.
Ne garip normal insan zekasının altındayken arkadaşları varken, IQ'su artınca arkadaşı kalmıyor. Sizce de çok enteresan değil mi?!
Daha da acısı ve beni derinden etkileyen şey ailesi ile olan ilişkisini basit ama ruha dokunur bir şekilde anlatması. Annenin önce oğlunun zihinsel durumunu kabullenemeyişi, bir çocuğu daha olduktan sonra oğlunu istememesi, babanın tüm gücüyle karşı çıkmaya gayret etmesi ama maalesef yetersiz kalması, bu yüzden bir ailenin dağılması, kardeşin dışarıdaki akran zorbalıklarına dayanamayarak zeka geriliği olan abisine iftira atması... liste uzun.
Asıl mevzu ise burada dönüyor. Charlie'nin öyle yoğun bir empati yeteneği var ki, ailesinin kendisine yönelen her olumsuz davranışını tolere ediyor, anlamaya çalışıyor ve hatta onları affediyor. Aslında ne muazzam bir duygusal güç. Takdire şayan...
Ve kitabın sonunda hikaye en başa evriliyor. Algernon'un başına gelenleri gören Charlie kendi sonunun da nasıl olacağını anlıyor. Gün be gün edindiği kazanımları tek tek yitiren bu adam eski haline dönüyor. Mutlu bir sonumuz yok yani.
Ve bir de Charlie'nin aşık olduğu kadınla yakın temas kurmakta zorlanırken (aptal ve çocuk olan Charlie'nin kendisini izlediğine inanıyor), duygusal bağ kurmadığı, sadece fiziksel çekim hissettiği kadınla ten teması kurabilmesi de ayrı bir psikanaliz konusu bence.
Öldüm, bittim değil benim icin ama kesinlikle okunmalı.
Keyifli okumalar...
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.