Kitabın yazılma hikâyesi bir lise sınıfındaki gençlerin, ebeveyn tutumlarından ve kendilerini dinlemeyen yetişkinlerden şikayet etmesiyle başlıyor...
Sarah'nın:
"Adil kurallar ve bize tanınan kararlar sayesinde kendimizi güvende hissediyoruz."
Kristi'nin:
"Ailemizin bizi ne kadar kızdırdığı önemli değil, onlara güvenmeye ihtiyacımız var."
ya da Jennnie'nin:
"Ailemin 'Ben senin yaşındayken... demesinden nefret ediyorum. Onlar asla gerçekten bizim yaşımızda olmadılar. Farklı bir zamanda büyüdüler. Bundan dolayı, onların ailelerinin onlara davrandığı gibi bize davranmamaları gerektiğine inanıyorum. Şimdiki dünya farklı, bunu görmeleri gerek ama göremiyorlar."
Demesine, yani sadece uzman görüşlerine dayanmak yerine doğrudan gençlerin dünyasına, o saf seslere de kulak vermiş olması kitabın en samimi ve fark yaratan noktası bence.
Yazarın amacı o çok konuşulan "ideal" kavramını; ulaşılması imkânsız bir kusursuzluktan çıkarıp çocukların kendi hayatlarının sorumluluğunu sırtlanabilecekleri güvenli bir liman inşa etme pratiğine dönüştürme ve geleneksel, baskıcı, çoğu zaman tepkisel olan o eski usul disiplin anlayışını bir kenara itip yerine çocuğun gelişimsel evrelerine saygı duyan, empatiyle örülmüş ama sınırları da bir o kadar berrak bir yapı oluşturmak gibi duruyor.
Kendi diğer okumalarımı ve pedagojik gözlemlerimi de işin içine kattığımda, Wooding’in sunduğu yöntemlerin sadece kâğıt üzerinde kalmadığını, aile içi dinamikleri iyileştiren, işlevsel ve etkili çözümler ürettiğini söyleyebilirim.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.