Sosyofobik Mathea Martinsen'ı 70ine gelince ölüm korkusu sarar. Aslında bu bir ölüm korkusu değil; yaşamaktan korktuğu cesaretsiz ve yalnız hayatının bir hiç olduğu ile yüzleşmesinin DANKıdır. Korktuğumuz şey zaten ölüm değil yaşayamadığımız zamanlar değil midir ki?