Yine şahane bir kitapla geldim
Okurken taraf tutmak neredeyse imkânsızdı.
Kimin hikâyesine üzülsem, diğerinin acısı gelip yerini aldı.
Kopardığımız Fırtına, bir ailenin parçalanışını tek bir açıdan değil, her birinin içinden anlatıyor. Bu yüzden hiçbir duygu tek başına kalmıyor; her şey birbirine değiyor.
Ve Cecily…
Onun hikâyesi, belki de her şeyin başladığı yer. Verdiği kararların ağırlığı, sadece kendisini değil, herkesi içine çeken bir kırılma yaratıyor.
Arka planda ise savaş var; sadece cephede değil, evlerin içinde, insanların kararlarında, suskunluklarında. İşgalin gölgesi büyüdükçe, herkesin hayatı başka bir yöne savruluyor.
Jujube’nin öfkesi uzun süre aklımda kaldı.
Abel’in yaşadıkları ise okumayı yavaşlattığım, sindirmek zorunda kaldığım sayfalardı.
Jasmin’in çaresizliği…
Ama en çok Yuki.
Onun hikâyesi içime en ağır oturan oldu. Anlatılanların içinde en sessiz ama en derin iz bırakan yerdi belki de.
Büyük tarih anlatılarından çok, o tarihin insanların hayatında açtığı yaralara odaklanan bir hikâye bu.
Bittiğinde geriye toparlanmış bir hikâye değil, dağılan parçaların ağırlığı kalıyor.
#okudumbitti #kitapyorumu #kopardığımızfırtına
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.