"Büyüyorduk işte, eksik gedik birbirimize tutunarak ve arkadaşlığın sıcaklığıyla. Yine de içimizde bir yerde, güzel günlerin uzun sürmeyeceğini fısıldayan o ince ses susmuyordu. Sakin günler ancak fırtınanın eşiğine kadardı. Çünkü böyle öğretmişti hayat bize. Çok gülenin çok ağladığı bir coğrafyaydı bizimki."
6 Şubat depreminde enkazın başına kuzenini bulmaya giden anlatıcı, hemen yanı başında kızı ve karısını bulma umuduyla yanıp tutuşan ıraklı Ali ile tanışır. Birbirlerine bu zorlu arama sürecinde destek olurlarken Ali'nin Irak Savaşı'nda kaybettiği ailesi, çektiği işkence ve karısıyla tanışma hikayesi okuyucu yüreğinden yakalar.
Satırları okumak kolay değildi, o zamanlar aklımdan çıkmıyor, hala sabah kalktığımda günlük rutinlerin, akşam yatağa yattığımda sıcacık yatağın ve sevdiklerimizin varlığı o yitip giden insanların bunlardan mahrum kalması gelir aklıma. Allah bir daha acıyı yaşatmasın.
Yazarın kaleminden uzun zaman önce eserini de okumuş karakter tahlillerini başarılı sunuşuyla takdir etmiştim, bu eseri de beni şaşırtmadı. Gönülden tavsiye ederim, sonunu o müjdeli haberi sizler de dört gözle bekleceksiniz.
Reklam değil.
~
"Hayat bazen insanı öyle bir soyup soğana çevirirdi ki geriye ne eşya kalırdı ne hatıra; yalnızca hayaller kalırdı, o da bir çeşit hayatta kalma içgüdüsü gibi."
kitapfisiltisi sevtap
@av.zekeriyacetin
@inkilapkitabevi
kitapfisiltisi sevtap
@av.zekeriyacetin
@inkilapkitabevi
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.