Bu kitap, bireysel hikâyelerden çıkıp toplumsal hafızaya dokunarak başlıyor. "Edebiyatin bir işlevi de tarihe tanıklık etmek..." sonuçta.
Bağışlama Mesafesi’nde;Buzların Altında bir çayın buğusunda ortak acıda buluşan iki kardeş oluyorsunuz…Pembe mor bir terlik şüphelerin peşine düşürüyor sizi …Acınızı bir peygamber devesine emanet edip gözyaşına dönüştürebiliyorsunuz…Bir fotoğraf karesinde, hiç dönmeyecek birinin ardından belirsizliğe el sallıyor, bir antikacı dükkânında kendinize bir geçmiş satın alıyorsunuz…
Sonra kendinize şu soruyu sorarken buluyorsunuz:Baba evinden çıkmak mı daha zor,yoksa oraya geri dönüp yük gibi hissetmeden yaşayabilmek mi?
Ve Rukiye ile birlikte, o kırılgan yerden umuda doğru yürüyorsunuz…
Bu hikâyelerde hüzün var ama bağırmıyor.Sessiz, içe çöken bir hüzün bu.
Üstelik hiçbir şey tam kapanmıyor.Hikâyeler açık kapılar bırakıyor ve siz, okuyucu olarak o boşluklara kendi duygularınızla yerleşiyorsunuz.Belki de belirsizliğin kendisi bir umuttur…
Betimlemelerin gücüyle hikâyelerin içinde kaybolacağınız,akıcı diliyle bir solukta sayfalar arasında dolaşacağınız,edebi tadı uzun süre zihninizde kalacak bir kitap olmuş.
Neslihan Önderoğlu’nu ilk kez okudum ama kalemini çok sevdim…
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.