Bu kitabı bana ilk 7 yaşımdayken vefat eden abim almıştı. Bu yüzden yeri çok farklı bende. Yıllar geçti şu an lise öğrencisiyim kitabı tekrar okuduğumda belki iki gün aklıma geldikçe ağladım. Ve şimdi her kaygılandığımda Küçük Prens'e (evime) giderim. Vazgeçmek istediğimde Prens'in gülünden asla vazgeçmediğini hatırlarım. İnsanlara gözlerimle değil, yüreğimle bakarım. Bu kitap bana tam olarak masumiyetin ne kadar masum bir şey olduğunu, sevgi için sonuna kadar mücadele edilmesi gerektiğini öğretti. Bana böyle bir iz bıraktığın için teşekkürler Abiciğim, teşekkürler Küçük Prens! Küçük Prens