" Gevşet yakama yapışan şu iki eli. Hem, dönüp dolaşıp benimkilere benzeyen bu eller kimin? Öyle beyaz, öyle kırgın, öyle öfke dolu. Avuç dolusu intikam taşıyorum ellerimde Doktor, avuç dolusu inancımı güneşli bir öğle vakti kaybettiğimden beri."
Öyle travmalar vardır ki bir türlü kapanmayan yaraya benzer. En ufak bir şeyde tekrar ve tekrar kanar, kabuğu kalkar ve bir türlü iyileşmez. Yaranın acısı bizimle birlikte yaşar, bizim kurtulamadığımız bir parçamız olur. Kurtulmaya çalıştıkça daha da derine battığımızı hissederiz. Derine batmadan yüzeye çıkamayız coğu zaman. Yeter ki yüzeye çıkmak ufak da olsa bir ümidimiz olsun ...
#hediyedemeyakan ın kaleminden #yaraatlası yaralı bir insanın iyileşme, dönüşme çabasını aktarırken içimize dönüp kendimize bakmamızı ve kendimiz ile yüzleşmemizi sağlıyor.
Kısa bölümlerden oluşan kitapta ağır bir travma yaşayan birisi doktor eşliğinde travması ile, çocukluğu ile yüzleşirken ağır ağır yüzeye ilerliyor, iç çatışmaları ile savaşırken hayatının kontrolünü eline almaya çalışıyor. En zor olan insanın kendi ile savaşı, hayatının kontrolünü tekrar eline almasıdır.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.