“Artık yüzü ufukta kaybolmuş olanın tek sözcüsüyüm ben, sesini hiçbir zaman kaybetmeyecek…”
Onlardan Uzakta – Laurent Mauvignier
Luc…
Kendi evinde bir yabancı gibi yaşayan,
gitmekle kalmak arasında sıkışmış, varoluşsal sancılar içinde bir çocuk…
Hiçbir şeyin değişmeyeceğine inanmış,
görülmemiş, duyulmamış, ciddiye alınmamış… Ve bir gün…
bir daha dönmemek üzere gider.
Sadece evden değil… hayattan da.
Bu kısacık kitapta bir kaybın ardından yaşanan yas var. Oğlunu kaybetmiş bir ailenin hikâyesi…
Bu kitapta, konuşmanın da susmanın da aynı derecede ağır olduğu bir yerden anlatılıyor her şey. Ve insan sormadan edemiyor: Bu aile neyi beceremedi?
Sevmişlerdi belki…Ama o sevgi ulaşamamıştı.Gecikmiş, yarım kalmış, karşılık bulamamıştı. Luc’un içinde sakladığı, kimseye söyleyemediği kelimeler vardı… Ve o kelimelerle birlikte gitti.
Geriye ise…
söylenmemiş cümlelerin pişmanlığı kaldı.
Hiçbir şeyi zamanında yapamamış olmanın ağırlığı… Ve parça parça hatırlanan anılar…Görülmeden, duyulmadan yaşanmış bir yalnızlık.
Bu kitabı okurken, güncel bir olay geldi aklıma. Bir çocuğun içindeki yalnızlığın, görülmeyişin, sevgisizliğin nelere dönüşebileceğini düşündüm. Bazen bir çocuk sadece susmaz, içine kapanmaz…
içinde büyüyen bir boşlukla baş başa kalır.
Ve biz çoğu zaman o boşluğu görmeyiz.
Bu yüzden bu kitap sadece bir hikâye değil bir uyarı gibi.
Çocukları gerçekten görmek,
duymak, anlamak gerektiğini hatırlatan bir uyarı.
Bazen bir çocuğu kaybetmezsin…
onu görmeyerek yavaş yavaş yitirirsin.Bu kitapta öyle işte
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.