Bazen insan, en çok kaybolduğunda yönünü değil… “kendisini” arar.
Three Stories’te Alzheimer’ın sisine kapılmış o yaşlı kadının sokağın ortasında annesini çağırdığı sahne… İzlerken insanın boğazına bir şey düğümleniyor. Çünkü o çağrı sadece bir kişiye değil. Güvene, ait olmaya, hatırlanmaya.
Zaman çözülüyor. Kimlik eriyor. Ama bir şey kalıyor:
İçimizdeki o küçük çocuk.
Ve o çocuk, ne olursa olsun hep aynı kapıyı çalıyor:
“Anne…”
Belki de büyümek dediğimiz şey, sadece bunu unutmayı öğrenmek.
Ama hayat… acımasızca hatırlatıyor.
İzlediysen, o sahnede sen ne hissettin?
#filmönerisi #sinemasever #filmreplikleri #arthousecinema #keşfet #psikoloji #varoluş #insanhalleri #duygular #sinema #felsefe
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.