"Hayatta Kalanlar" kitabı için "Malma İstasyonu kadar etkileyici değil" diyenler çok olmuştu, iyi ki onları değil de kalbimi dinleyip okumuşum bu kitabı. ️
Aslında bir yönüyle anlıyorum bunu diyenleri. Çünkü yazarın dili Malma İstasyonu'nda çok daha net, duygular şeffaf, travmalar bir bir dökülüyor önümüze ve sürüklenip gidiyoruz hikâye ile birlikte. Ama Hayatta Kalanlar'da durum biraz daha farklı. Ebeveynini kaybetmiş yetişkin üç erkek kardeşin, annelerinin vasiyet mektubu üzerine birlikte çıktıkları uzun bir yolculuk temelinde gün yüzüne çıkıyor her şey. Bu esnada birbirleriyle ve geçmişleriyle olan yüzleşmeleri, kırık hatıralarla dolu çocukluk yıllarına uzanışları ve birbirleri arasında aslında hep olan, o görülmeyen gerilim... Ve Benjamin... Ana karakterimiz. Kardeşlerden en hassas, en duygusal olanı ve bunun tatsız bir getirisi olarak hayatta en çok üzüleni...
Kitabın anlatımı iki zamanlı; bir geçmişten bir günümüzden anlatarak ilerliyor yazar fakat zaman geçişleri biraz belirsiz, bu da odaklanmayı güçleştiriyor. Yine de hikâye sizi alıp götürüyor, merak etmeyin. Kitabın ortalarında "Eğer bu şekilde sadece anılara odaklı devam ederse bu kitabı amaçsız bulacağım" diye düşünmüştüm; fakat bir yandan da yüzeyin altında hep bir şeylerin kaynadığını, ne olduğunu asla tahmin edemediğim o şeyin, kitabın kapağını kapattığımda yüzüme bir tokat gibi ineceğiniı, beni omuzlarımdan tutup sarsacağını hissediyordum. Eksik hissetmişim. Bunları yapmakla kalmayıp bir de kalbimi ezdi, geçti.
Sıradan bir aile trajedisi ve tatsız anılarla dolu, birbirinden kopuk aile fertlerinden ibaret gibi görünen tablo, aslında saklı duygular, ifade edilemeyen ve çöp kutusuna atılan cümleler, görmezden gelinip, konuşulması gerektiği halde halı altına süpürülen koca bir travmadan mürekkepmiş meğer... Birer birer anlamsız gelen ipuçları, bireylerin kendini koruma kalkanları yok olunca öyle bir anlam kazandı ki...
Okuması ve odaklanması biraz zahmetli olabilir, ama inanın buna değer. Okuyun bu kitabı.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.