Herkese merhabalar
@y.kaan.koc Olgu’nun hikâyesini anlatırken abartıya kaçmadan, oldukça sade ama etkili bir dil kurmuş. Bu sadelik bence hikâyeyi daha da vurucu yapıyor. Çünkü yaşananlar zaten yeterince ağır, yazarın ekstra bir süsleme yapmasına gerek kalmamış.
Olgu’nun küçücük yaşta hayatta kalma mücadelesine itilmesi, insanın içini gerçekten sızlatıyor. Ama hikâyeyi özel kılan sadece acı değil; tam tersine, o acının içinden çıkan bağlar. Görkem, Kaan ve Benal’in ona uzattığı el… İşte orada kitap başka bir yere evriliyor. “Aile” dediğimiz şeyin sadece kan bağı olmadığını, bazen birinin “gel” demesiyle başladığını çok net hissettiriyor.
Benal’in geçmişindeki yara ile Olgu’nun masumiyeti arasında kurulan bağ da çok etkileyiciydi. Kaybedilen birinin yerinin dolmayacağını biliyorsun ama yine de insan kalbi bir şekilde sevmeye devam ediyor… Kitap tam da bu ince çizgide ilerliyor.
Açık söyleyeyim, yer yer sinirlendim. Özellikle Olgu’nun yaşadıklarına sebep olan yetişkinlere karşı. Ama bu da kitabın duyguyu geçirebildiğini gösteriyor. Okurken sadece izlemiyorsun, hissediyorsun.
Bana göre bu kitap şunu çok net söylüyor:
Bazen birinin hayatında “abi” olmak, kan bağıyla değil, kalbinle verdiğin bir sözle başlıyor.
Bu hikâye bittikten sonra insanın içinde küçük ama derin bir iz kalıyor. Çok gürültülü değil, ama uzun süre susmayan bir his gibi…
Kitapta çok ufak bir iki yazım yanlışı vardı... Beni rahatsız eden bir durum olduğu için söylemek istedim.
Kitaplarla kalın
·
39 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.