Ahmet Telli’nin "Belki Yine Gelirim" kitabını okurken, sanki şair benimle karşılıklı oturmuş da içimdeki o bitmek bilmeyen bekleyişi, kimseye anlatamadığım gurbet hissini ve sönmeyen umudumu dize dize yüzüme vuruyor gibi hissettim. Sayfaları çevirdikçe Telli’nin o naif ama sarsıcı üslubu, benim söyleyemediğim, boğazımda düğüm olup kalan o "belki"leri tek tek kağıda dökmüş. Bu kitap benim için sadece bir şiir toplamı değil; kendi geçmişimle, yarım kalan hikayelerimle ve o hiç bitmeyen özlemimle girdiğim bir hesaplaşma oldu.
Şiirlerdeki o meşhur toplumcu damarın bireysel bir hüzünle birleşmesi, sanki benim ıssız bir istasyonda hiç gelmeyecek bir treni bekleyen o vakur duruşumu anlatıyor. Bu eserle anladım ki; benim içimdeki hüzün teslimiyetten değil, gidenin bıraktığı boşluğu bile büyük bir sadakatle taşımamdan kaynaklanıyor. "Belki yine gelirim" cümlesi benim için bir vaat olmaktan öte, kendime söylediğim en zarif, en teselli edici yalan gibi; şair bu yalanı o kadar estetik kurmuş ki, kırılan parçalarımın yerli yerine oturduğunu duydum.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.