Ben neden böyleyim?1000k
Danu Morrigan, "Narsist Annenin Kızı Olmak" kitabında aslında hepimizin hayat boyu cevabını aradığı o büyük sorunun peşine düşüyor: "Ben neden böyleyim?"
Kitabı okurken altını çizdiğim satırlar, aslında bir insanın kendi benliğini bir başkasının onayına göre inşa etmesinin ne kadar ağır bir yük olduğunu hatırlatıyor.
"Yanılıyor olmak yaptıklarımla ilgili bir şeydir; kişiliğimle değil." Bu cümle aslında bir nefes alanı açıyor. Eğer bir evde sadece "mükemmel" olduğunuzda sevildiyseniz, hata yapmak sizin için bir başarısızlık değil, bir kimlik krizine dönüşür. Morrigan burada bize şunu fısıldıyor: Denemekten, yanılmaktan korkma; çünkü yaptığın hatalar senin kim olduğunu belirlemez. Onlar sadece geçtiğin yollardır.
Küçük bir çocuk için ebeveyni dünyadır. Eğer o dünya size sevgi vermiyorsa, "Dünyam hatalı" diyemiyoruz çünkü bu çok korkutucudur. Bunun yerine "Ben sevilmeye değer değilim" diyoruz. Yetişkinlikte kendimizi değersiz hissettiğimiz o anların aslında yıllar önce kendimizi korumak için vardığımız o yanlış ama hayatta tutan mantık sonuçları aslında.
İşlevsiz ailelerde gerçekleri söylemek, o sahte huzuru bozmaktır. Bir narsist annenin düzeninde, gerçeği gören çocuk genellikle sorun çıkaran ilan ediliyor. Oysa o çocuk ailenin en dürüst aynasıdır.
"Her sorun bir zamanlar bir çözümdü" Belki de kitabın en iyileştirici cümlesi bu. Bugün bizi zorlayan kaygılarımız, mükemmeliyetçiliğimiz ya da aşırı uyumluluğumuz aslında çocukken o fırtınalı evde hayatta kalmamızı sağlayan can simitlerimizdi. O zamanlar işe yarıyorlardı, bizi koruyorlardı. Ama artık fırtına dindi ve o ağır can simitleriyle karada yürümeye çalışıyoruz. Onları bırakma vaktimiz geldiğini fark etmek, özgürlüğün ilk adımı.
Morrigan, bizi pencerenin camına çarpan o kuşa benzetiyor. Çarptığımız şeyin ne olduğunu yani sorunun adını koymadıkça dışarıya, yani gerçek kendimize ulaşmamız mümkün değil. Bu kitap, o şeffaf camı fark etmemizi ve artık açık olan kapıdan uçup gitmemizi istiyor. Boğulan birine kendimizi boğarak yardım edemeyeceğimizi anladığımız o an, hem kendimizi hem de geleceğimizi kurtarmaya başladığımız andır.
Bu kitabı, çocukluğunu bir onaylanma arayışı veya bir mayın tarlası içinde geçirmiş her kadının elinde tutması gereken bir pusula gibi düşünebiliriz. Danu Morrigan, narsist bir anneyle büyümenin yarattığı o tarif edilemez boşluğu ve "ne yaparsam yapayım yetmiyorum, yetemiyorum" hissini, bir kurban psikolojisinden ziyade bir farkındalık yolculuğu olarak ele alıyor. Kitap canınızı yakacak; çünkü yıllarca kendinize ait sandığınız o yetersizlik veya sevilmezlik duygularının aslında size ait olmadığını, sadece size miras bırakıldığını yüzünüze vuracak. Kendi çocukluk mantığınızla kurduğunuz o koruma kalkanlarının aslında bugün ayağınıza nasıl bağ olduğunu görmek sarsıcı olacak belki ancak bu yüzleşmeyi göze alanlar için kitabın vaadi çok net: Çarptığınız o şeffaf camı fark etmek ve nihayet kendi gökyüzünüzde, başkasının rüzgarına ihtiyaç duymadan uçabilmek.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.