Raif Efendi mi yoksa Maria Puder mi daha yalnız?
Ben hala o mektupların yarattığı yanlış anlaşılmanın etkisindeyim...
Aslında kitap bize aşkın ötesinde, muazzam bir 'varoluş sancısı' ve 'topluma yabancılaşma' hikayesi anlatıyor. Raif Efendi, etrafındaki kalabalığın içinde aslında bir hayalet gibi yaşıyor; çünkü o, ruhunun bir karşılığı olmadığını düşündüğü bir dünyaya hapsolmuş. Hepimiz bazen dışarıdan çok sakin görünürken içimizde fırtınalar koparırız ya, Sabahattin Ali işte o 'içsel gurbeti' Raif efendi üzerinden harika işlemiş.
Beni en çok sarsan kısım ise yalnızlığın katmanları oldu. Raif efendi sadece Maria gittiği için yalnız değil; o, kendi ruhuna eş bir ruh bulduktan sonra onu kaybettiği için 'bilinçli bir yalnızlığa' mahkum oluyor. Ankara’daki o pısırık, her şeye boyun eğen adamın içinde aslında dev bir yas ve isyan var. Toplum onu 'işe yaramaz' diye etiketlerken, o aslında sevdiği kadının anısıyla kendine muazzam bir iç dünya kurmuş. Sonuçta şunu sorguladım: Hangimiz dışarıya gösterdiğimiz o 'sıradan' maskenin arkasında gerçekten kendimiz olabiliyoruz?
Kadın-erkek ilişkileri açısından baktığımızda ise Maria Puder bildiğimiz 'idealize edilmiş kadın' kalıplarının çok dışında. Maria aslında bir 'ayna' görevi görüyor. Raif’e kendi gücünü ve zaaflarını gösteriyor. Aralarındaki o derin bağ, sadece romantik bir çekim değil; iki yabancılaşmış ruhun birbirine 'Ben de buradayım' deme şekli. Maria’nın o meşhur 'Hiçbir zaman tam manasıyla inanmadığım bir insana kendimi teslim edemem' duruşu, aslında modern insanın güven probleminin ve sahicilik arayışının en net özeti.
Raif Efendi Maria’yı hiç bulmasaydı mı daha mutlu olurdu, yoksa bu kısa ama yakıcı tanışıklık onun hayatının tek anlamı mıydı?
Bence Raif Efendi, Maria’yı hiç bulmasaydı belki daha "huzurlu" ve standart bir hayat sürebilirdi, ama asla gerçekten "yaşamış" olmazdı. Maria’yla tanışmadan önce de yalnızdı, ama o zamanlar neden yalnız olduğunu, neyi aradığını bile bilmiyordu. Maria onun hayatına girerek ona sadece aşkı değil, kendi ruhunun varlığını da tanıttı. O kısa ve yakıcı tanışıklık, Raif’e dünyada kendisini gerçekten anlayabilecek bir insanın var olduğunu kanıtladı.
İnsanın bir kez bile olsa "tamamlandığını" hissetmesi, ömür boyu sürecek bir sızıya katlanmak için yeterli bir sebep değil mi?
Belki de Maria Puder bir insan değil, Raif Efendi'nin hiç iyileşmeyecek olan 'anlaşılma arzusuydu'. Herkesin Kürk Mantolu Madonna'sını bulması dileğiyle değil, bulduğunda onun kıymetini bilecek bir dünyada yaşaması dileğiyle...
Keyifli okumalar.
·
156 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.