Kitap beni tesiri altına aldı. Çünkü bizden bir hikayeydi sanki bizi anlatıyordu. Aslında memleketin ücra bir köşesi veya kalabalıklar içi çok da fark etmiyor. İnsan anlaşılmadığı yerde çok yalnız… Kendini biliyor, sanata olan düşkünlüğünü biliyor, üretmeye çalıştıklarını biliyor, sevdiklerini sevmediklerini biliyor, isteyip istemediklerini de biliyor ama çevresi tarafından anlaşılmıyor. Anlaşılmamak hep yedi yaşında. O zaman ruhumuz küçük bir çocuk gibi ağlıyor, inciniyor, kırılıyor. Ama yapabileceği bir şey olmuyor. Toplum daha somut çıktılarla ilerlemeyi seviyor ve bunu kabul edilebilir görüyor. Ve soyut bir alanda çalışma üretenin yaptığı şey ‘boş iş’ diye etiketleniyor. Anlaşılmadığımız bir dünyadaki tek tesellimiz galiba bazen ağaç bazen toprak bazen bir söz bazen bir şiir bazen de küçücük hassas bir davranış. Ama bunun da temelinde galiba bizim kendimizin ne olduğunu bilme güveni var. Kimse bilmese de kimse anlamasa da biz biliyoruz ya. İşte tutunduğumuz yer tam da orası. O zaman ilham olabiliyor bize zaten önünden geçtiğimiz ağaç, yanından yürüdüğümüz taş toprak…
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.