Az önce Algernon’a Çiçekler kitabını bitirdim. Ah Charlie, üzümlü kekim… Seni kucak dolusu seviyorum.
Bir özel eğitim öğretmeni olarak kitabı, mesleki bilgimin ışığında okudum. İçeriği hakkında detay vermeyeceğim; mutlaka okuyun. İçinizin cız edeceğine eminim. Kitabı okurken, sınıfımdaki her öğrencimin bunu deneyimleme imkânı olsaydı ne olurdu diye düşünmeden edemedim. Hangisi daha iyi olurdu, tartışılır. Bir kez cenneti görüp tekrar cehenneme dönmek kolay olmasa gerek… Tabii döndüğün yerin cehennem olduğunun farkındaysan.
Kitapta bizler gibi işin mutfağında olan öğretmenlerin çok iyi bildiği bir gerçeğe de değinilmiş: Özel eğitim öğrencisine sahip aileler belli evrelerden geçer. Şok, inkâr, yas/depresyon, suçluluk/öfke ve en sonunda kabul… Kitap bunlara güzel bir ışık tutmuş. Kardeş bağına da dokunmuş. Sürece hem Charlie’nin açısından hem de kardeşinin gözünden bakabiliyorsunuz.
Elbette aklıma farklı düşünceler de getirdi. Henüz bilim dünyasında böyle bir yöntem yok; şimdilik bu kitap bir distopya. Ama her veli ister istemez şunu düşünmez mi: “Benim çocuğum da bir ameliyatla düzelir mi?” Ya da bu fikir onları umutlandırır mı, heveslendirir mi? Bunları düşünmeden edemedim.
Neyse Charlie… Sen kısa süreliğine de olsa normalliği, hatta dahiliği tattın. Umarım hayalini yaşadığın için mutlusundur.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.