Kitabı edebi bir eser olarak değerlendirmek bu kitaba haksızlık olur. Çünkü bu bir “roman”dan çok, yıllarca bu ülkede yaşanmış, gazetelere düşmüş, kulaktan kulağa dolaşmış hikâyelerin bir araya getirilmiş hali gibi.
2011’de yazılmış ama 2026’dan bakınca insanın içi daha da sıkılıyor. Çünkü kitapta anlatılanların çoğu bugün hâlâ tanıdık. Hatta belki daha fazlasını gördük. Bu yüzden kitap beni ne şaşırttı ne de öfkelendirdi. Sadece “evet, böyle şeyler oldu” dedirtti.
İlk 100 sayfada ciddi isim karışıklıkları var, bu da okuma keyfini bozuyor. Ama sonrasında metin toparlıyor ve akıyor. Bu da bana daha çok editoryal bir problem gibi geldi. Bir sonraki basımda düzeltirler umarım.
Kitap boyunca hissettiğim en net şey şu oldu: Bu ülkede yaşananlar bazen kurgu gibi geliyor ama aslında kurgu değil. Hatta öyle ki, kitabı Avrupa’da birine versen “yazar biraz abartmış” diyebilir. Ama biz okurken abartı değil, yoğunlaştırılmış gerçeklik hissi alıyoruz.
Sonunda bende öfke ya da şaşkınlık kalmadı. Sadece bir tür alışmışlık hissi… Belki de en rahatsız edici olan da bu.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.