Bir damla su ile kıtalar, çağlar, ülkeler ve dinler arası bir yolculuk. Özellikle ezidileri merakımdan okudum. Arrhurun thames nehrinde dogumu ve dicle kenarinda ölümü. Sınırsız hafızası, tutkuyla okuması,hayallerinin peşine düşmesi. Leyla karakteri. Züleyhanin duruşu. Ve canim Narin ve anneannesinin aci hikayeleri sarsiyor insani.İsteriz ki dünyada hiç esir olmasın. Hele çocuklara hiç dokunulmasın.
Duygulu ve içten her haliyle iyi bir araştırma ürünü olduğu belli bir kitaptı.
Elif Şafak benim yazarlarim arasında. Her ne kadar ondan Türkiyeli olmasından yana bir övgü bir tarafgirlik en azindan beklesemde her seferinde aslında tam bir hümanist olduğunu görebiliyorum.
Ve başrollerdeki su. Dilerim suya hasret bir ölüm olmaz benimki.
Napolyon;
"Doğuya gitmeliyiz. Dünyanın bütün büyük adamları şöhretlerini orda kazanmışlardır.
Tıpkı bır alevin var olmak ve yapılmak için karanlığa muhtaç olması gibi. Avrupanin üstünlüğü fikri de tamamen yoksunluga ve umutsuzluğa batmış olan şarka ihtiyaç duyuyordu."(syf 362) dedi herseyi çalıp korumak için götürenler.
Ne sahip olmayı,korumayı ne de sevmeyi basarabiliyoruz belkide.
İşine dört elle sarilana, yaptığı herseyi tutkuyla en güzel şekilde yapana saygıyla..
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.