22 Yorum
Sırtımızdaki o eski yaralar bize öyle bir ders verdi ki, artık birine kapıyı açtığımızda "hoş geldin" demek yerine "acaba nereden vuracak?" diye bekler olduk. Gardımızı hiç düşürmeyince belki yeni bir darbe almıyoruz ama o çok özlediğimiz o samimiyeti de kapının dışında bırakıyoruz. Yani canımız yanmasın diye kurduğumuz bu sessiz kale, günün sonunda bizi korumaktan çok, kendi içimizde tek başımıza bırakıyor.
Güvenmek istediğin insanlara güven. Hayat bu değil mi?
Hyunam-Dong Kitabevi
Güvenemiyorum insanlara,dil başka olmuş yürek başka.
Görünmüyor asıl çehre.
Güvenemiyor olmanın o müthiş tecrübesine sahip olmak var.Güvensizlik belki bir teselli değil ama kazandırdığı özveri benim için çok anlamlı.Artık daha başka bakıyorum her şeye.
Çünkü öğrendim🍂✨
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.