YALNIZLIĞI SEN SEÇMEDİN
Bitti 184 sayfa..
Merhaba kitap dostları..
Sare’nin hayatı, bir telefonla ikiye bölündü.
O gün sıradan bir gündü. Ama Sare'nin içinde kötü bir his vardı. Mehmet o gün tekne teslim etmek için 2-3 günlük bir seyahate çıkmıştı. Denizle iç içe bir hayatı vardı; tekne onun ekmeğiydi, rutiniydi. Sare içinse o, sadece sevdiği aşık olduğu adamdı.
Ama o gün deniz geri vermedi. Tekneden gelen haber, önce bir söylenti gibi ulaştı. Sonra gerçek oldu. Mehmet’in teknesi kaza yapmıştı… ve Mehmet artık yoktu. Sare o an donup kaldı. Çünkü orada değildi. Yanında değildi. Son bir kez görmemişti. Vedalaşamamıştı.
İşte bu, acının en ağır haliydi. Günler geçtikçe Sare’nin hayatı sessizleşti. Ev, Mehmet’in yokluğuyla dolup taşan bir yere dönüştü. Onun eşyaları, kokusu, yarım kalan cümleleri… her şey Sare’yi geçmişe çekiyordu.
İnsanlar gelip başsağlığı diledi. “Güçlü ol” dediler. “Zamanla geçer” dediler. Ama Sare için hiçbir şey geçmiyordu. Onu en çok yoran şey, sadece kayıp değildi. İçindeki o bitmeyen sorulardı:
“Keşke o gün gitmeseydi…”
“Keşke yanında olsaydım…”
“Belki bir şey değişirdi…”
Bu düşünceler, Sare’nin zihninde dönüp durdu. Mantık başka bir şey söylüyordu, kalbi başka. Ve kalbi hiç susmuyordu. Zamanla Sare insanlardan uzaklaşmaya başladı. Konuşmak istemiyordu, anlatmak istemiyordu. Çünkü kimse onun hissettiğini tam olarak anlamıyordu. Yalnızlık yavaş yavaş hayatına yerleşti.
Ama bu bir tercih değildi.
O yalnızlığa itilmişti. Geceleri daha zordu. Sessizlik büyüdükçe, hatıralar daha çok konuşuyordu. Mehmet’in sesi, gülüşü, birlikte kurdukları hayaller… Hepsi Sare’nin içinde yeniden canlanıyordu. Ve her sabah, aynı gerçekle uyanıyordu: Mehmet yoktu.
Zaman ilerledikçe Sare, bu acıyla yaşamayı öğrenmek zorunda olduğunu fark etti. Unutmak mümkün değildi. Ama kaçmak da çözüm değildi.
Kendi içinde yavaş yavaş bir kabulleniş başladı. Ama artık şunu bilen bir Sare vardır:
Bazı kayıplar insanı yalnız bırakır…
Ama o yalnızlık, insanın kendi seçimi değildir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.