Bu kitabı oxuyanda elə hiss etdim ki, sadəcə bir hekayə yox, bir həyat yaşayıram. Marjan Kamali elə bir atmosfer qurub ki, özümü Tehran küçələrində, o kiçik kitab dükanında hiss etdim.
Roya ilə Bahmanın sevgisi çox saf və eyni zamanda çox ağrılı idi. Oxuduqca içim sıxılırdı və bir neçə yerdə artıq özümü saxlaya bilmədim ağladım. Çünki yaşadıqları hisslər o qədər real idi ki, sanki öz başıma gəlirdi.
Kitab mənə göstərdi ki, həyat bəzən çox kiçik bir hadisə ilə tam dəyişə bilər. Və bəzi sevgilər zaman keçsə də insanın içində qalır.
Bu kitab sevginin təkcə xoşbəxtlik olmadığını, bəzən də ağrı, peşmanlıq və göz yaşı olduğunu hiss etdirdi. Bitirəndə içimdə bir boşluq qaldı.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.