Roman, 6-7 Eylül Olayları’nı bireysel hayatlar üzerinden anlatırken, arka planda çok daha sert bir gerçeği hissettiriyor: Kitlelerin nasıl yönlendirilebildiği, öfkenin nasıl organize edilebildiği ve devletin bu süreçteki rolüne dair sorgulamalar… Açık açık slogan atmıyor ama satır aralarında “bu kadar büyük bir yıkım kendiliğinden olabilir mi?” sorusunu sürekli düşündürüyor.
Suzan’ın hikâyesiyle birlikte okur şunu görüyor: Bir gecede komşuluklar, dostluklar, yılların emeği yok olabiliyor. En sarsıcı tarafı ise bunun yalnızca bireysel nefret değil; göz yumulmuş, hatta yer yer teşvik edilmiş bir kaos hissi vermesi. Bu da kitaba o “gerçekçi” ve ağır duyguyu katıyor.
Kısacası kitap, sadece hüzün anlatmıyor; aynı zamanda geçmişin karanlık sayfalarına bakarken insanı rahatsız eden bir sorumluluk duygusu bırakıyor. Bitirdiğinde insan, yalnızca üzülmüyor; aynı zamanda sorguluyor.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.