Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2026 70. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 28 Nisan 2026 00:00
Bazen bir kitaba başlarsın ve neyle karşılaşacağını az çok tahmin edersin… Ben de Bizim Kurallarımız’a tam olarak böyle başladım. Dedim ki “tamam, klasik bir aşk üçgeni, bol çekişme, sonunda bir seçim…” Ama kitap daha ilk sayfalardan “öyle değil” demeye başladı.
Şimdi sana şöyle anlatayım… Mia’nın hikâyesi aslında biraz kaçışla başlıyor. Geçmişte yaşananlar, Alex ve River’la bozulan dengeler… Ve Mia’nın o karmaşadan uzaklaşmayı seçmesi. Ama yıllar sonra aynı insanlarla tekrar bir araya gelmek? İşte orası hikâyenin asıl olayı. Çünkü bu sadece bir “yeniden karşılaşma” değil, resmen geçmişle yüzleşme.
Ve o yüzleşme hiç sakin falan ilerlemiyor
River ve Alex… Gerçekten ikisi de “tamam bu olmuş” dediğim karakterlerdi. River’ın o ağır abi, korumacı ama içten içe yumuşayan hali… Hani dışarıdan bakınca sert ama sevdi mi tam seven tiplerden. Alex ise tam tersi, daha rahat, daha eğlenceli, ortamın enerjisini değiştiren biri. Şimdi böyle iki farklı karakteri al, ortasına Mia’yı koy… Ortaya çıkan şey gerçekten çok keyifli bir dinamik.
Ama asıl mesele şu: Bu kitap “hangisini seçecek?” sorusunu sorup seni oradan yürütmüyor. Tam tersine “ya seçmek zorunda değilse?” diyor. İşte burada devreye giren poly ilişki dinamiği kitabın en belirgin yanı. Açık konuşayım, bu herkesin seveceği bir şey değil. Ama ben okurken o dengeyi, o kıskançlık yerine kurulan paylaşımı şaşırtıcı şekilde doğal buldum.
Bir de şu var… Kitap çok akıcı. Hani böyle “bir bölüm daha okuyayım” diye diye ilerlersin ya, aynen öyle. Özellikle karakterlerin kendi aralarındaki diyaloglar, o mesajlaşmalar… Ben oralarda bayağı keyif aldım. Alex, River, Lucas, Jax muhabbetleri gerçekten hikâyeyi daha samimi yapıyor.
Ama kusursuz mu? Değil.
Karakterlerin geçmişine çok derin inilmemiş. Aileler, geçmiş travmalar, “neden böyleler” kısmı biraz yüzeyde kalmış. Yani daha derin yazılsa bu hikâye çok daha vurucu olabilirdi. Ama şunu da söyleyeyim, bu durum okuma keyfimi bozmadı. Çünkü kitap zaten sana ağır bir dram vaat etmiyor. Daha çok “gel biraz kafa dağıtalım” diyor.
Narsist eski sevgili kısmına hiç girmiyorum bile… Okurken sinir olup “şu adam sahneden çekilsin artık” dediğim anlar oldu Ama finalde olanlar içimi rahatlattı, orası net.
Ve Mia… Onun en sevdiğim tarafı şu oldu: Kaçmış bir karakter ama geri döndüğünde kaçmıyor. Duygularıyla yüzleşiyor, ne istediğini anlamaya çalışıyor. Bu da onu “sadece romantik karakter” olmaktan çıkarıp biraz daha gerçek yapıyor.
Kısacası sana şöyle söyleyeyim: Bu kitap derin analizler yapan, seni paramparça eden bir hikâye değil. Ama eğlendiren, içine çeken, karakter kimyasıyla seni bağlayan bir kitap. Biraz cesur, biraz farklı, bolca keyifli.
Ve itiraf ediyorum… Ben de Mia gibi ikisine birden düştüm.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.