İnsanın ruhunda taşıyamadığı yükler olur bazen; anlamlandıramadığı, nereden geldiğini bilmediği...
İşte böyle bir yükün altındayım, yorgunum, dinlensem geçmiyor, kendimi dinlesem susmuyor.
Hani mutsuzluk desen değil, şımarıklık desen hiç değil, geçmişe baktım göremedim, kendime sordum bilemedim.
Bir şey var içimde, belki kalbimde bir yerde, yeri belli olmayan ağrı gibi dolanıyor bedenimde. Gizli bir düşman gibi dost bana, ben sinsi yorgunluk diyorum bunun adına.
SONNUR SVR