Veronika Ölmek İstiyor1000Kitap
Dürüst olmam gerekirse, bu kitabı elime aldığımda beni bu kadar derin bir sessizliğe iteceğini hiç tahmin etmemiştim. Veronika'nın hikayesi sadece bir intihar girişimi ya da bir akıl hastanesi dramı değil; daha ziyade hepimizin içinde bir yerlerde gizlediği o "acaba ben mi deliyim yoksa dünya mı?" sorusunun kağıda dökülmüş hali gibi.
Coelho’nun kaleminde beni en çok etkileyen şey, o keskin ama bir o kadar da şefkatli üslubu oldu. Veronika her şeye sahip görünüp aslında hiçbir şeye sahip olmadığını hissettiğinde, o boşluğu öyle bir anlatıyor ki, insanın boğazında bir yumru oluşuyor. Villete’deki o sınırda yaşama hali, bana hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu, ama o ipin aslında ne kadar güçlü olabileceğini hatırlattı.
Bazen hepimiz başkaları ne der diye, o görünmez normallik hırkasını üzerimize geçirip terliyoruz. Kitap boyunca “Gerçekten kendi istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa sadece bize biçilen rolleri mi oynuyoruz?” sorusu kafamda dönüp durdu. Veronika’nın piyanosunun sesi, o hastane odasının soğuk duvarlarını aşıp sanki odamın içinde yankılandı. O piyano sesi aslında bir uyanıştı.
Bitirdiğimde hayatın o küçük, sıradan görünen anlarının bir gün doğumunun, bir kahve kokusunun ya da sadece nefes alıyor olmanın ne kadar büyük bir lütuf olduğunu yeniden fark ettim. Kitap bitti ama içimdeki o yaşama arzusu taze bir başlangıç yapmış gibi hissediyorum. Eğer sizin de ruhunuz şu sıralar biraz yorgunsa, Veronika ile tanışmak size iyi gelebilir; sanki eski bir dostla dertleşmiş gibi hissettiriyor.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.