Stefan Zweig'ın "Clarissa"sını az önce bitirdim ve dürüst olmam gerekirse, etkisinden çıkmam biraz zaman alacak. Zweig yine yaptı yapacağını; bir insanın iç dünyasındaki o karmaşık duyguları, toplumsal baskıyla nasıl harmanlayıp okuyucunun kalbine bir ok gibi saplanacağını çok iyi biliyor.
Clarissa’nın hikayesi, aslında sadece bir kadının değil, bir dönemin, bir kuşağın ve insan olmanın getirdiği o ağır yalnızlığın hikayesi. Clarissa’nın arayışları, çelişkileri ve hayatın akışına karşı duruşu o kadar gerçek ki, okurken yer yer kendi iç sesimi duydum sanki. Yazar, karakterin ruh halini öyle bir ustalıkla işliyor ki, yaşanan her acıyı ve her umudu iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Kitap bittiğinde hissettiğim şey sadece bir hüzün değil, aynı zamanda insanın hayatı anlamlandırma çabasına duyduğum büyük bir saygıydı. Özellikle finaliyle, insanın boğazına düğümlenen o çaresizlik hissini bu kadar naif ama bir o kadar da sarsıcı anlatmak, ancak Zweig gibi bir dehanın harcı olabilir.
Eğer hayatı, insanı ve hayal kırıklıklarını derinlemesine sorguladığınız bir okuma arıyorsanız, Clarissa kesinlikle listenizde olmalı. Olağanüstü bir roman. Mutlaka okunmalı.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.