Eser, adından da anlaşılacağı gibi bir “alacakaranlık” ruh hâlini taşır. Hikâye yalnızca fiziksel bir zaman diliminde değil, aynı zamanda insanın iç dünyasındaki belirsizlik, geçiş ve çözülme anlarında geçer. Zweig burada dış olaylardan çok, karakterin psikolojik gelgitlerine odaklanır. Gün batımı gibi: ne tam aydınlık ne tam karanlık… Tam da bu aralıkta, insanın bastırdığı duygular yüzeye çıkar.
Yalnızlık ve içsel sıkışmışlık, geçmişle yüzleşme, tutku ile akıl arasındaki çatışma kitapta karşımıza çıkan başlıca temalar. Olay örgüsünden çok psikolojiye önem verildiğini görüyoruz.
Ben Zweig'in pek çok kitabını okumuş ve kalemini seven birisi olsam da ne yazık ki bu kitabını hiç sevemedim.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.