Kopardığımız Fırtına – Vanessa Chan
1935…
İngiliz işgali altındaki Malaya.
1945…
Japon işgali altındaki aynı topraklar.
İki farklı dönem, aynı coğrafya…
ve birbirine dokunan hayatlar.
Akıcı, sürükleyici ve okuması kolay bir kitaptı. Ama asıl etkileyici olan savaşın ortasında bile insanların sevmeye, gülmeye tutunma biçimleriydi.
Kitap beni içine çekti, özellikle sonlarına doğru soluksuz okudum. Ama yer yer insanın içini sızlatan sahneler de vardı.
Savaşın karanlık yüzü, masumların yaşadıkları, insanın zihninde kolay kolay silinmeyecek izler bırakıyor. Özellikle Nanjing Katliamı ve “rahatlama odaları” gibi tarihsel gerçeklere yapılan göndermeler, okuduklarımı daha da ağırlaştırdı.
Ve hikâyenin merkezinde Cecily. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir kadın gibi görünen, ama içinde büyük kırılmalar taşıyan bir karakter. 1935’te, iki çocuk annesi bir kadın, Ama sıradanlık ona yetmedi. Bir partide tanıştığı General Fujiwara ile hayatı değişir. Kendisine biçilen rolle bir casusa dönüşür ve tarihin akışına dokunabileceğini düşünür.
Ama 1945’e gelindiğinde…her şey değişir.
15 yaşındaki oğlu kaybolur.Küçük kızını korumak için saklanmak zorunda kalır.
Ve tam burada…
Cecily karakterine çok sinir oldum. Ülkesini korumak için çıktığı o yol,
bambaşka yerlere savruldu. Verdiği kararlar sadece kendisini değil,
çocuklarının hayatını da derinden etkiledi.
Cecily’nin kopardığı fırtınalar… gerçekten az değildi.
Ama kitabın en güçlü yanlarından biri de buydu: Her karakterin dünyasına tek tek girmek, savaşı onların gözünden dinlemek
ve her birinde bıraktığı izleri ayrı ayrı görmek…
Bu yönüyle hikâye daha da derinleşiyor.
Ve anlıyorsun ki…
savaş sadece cephede yaşanmaz.
En büyük fırtına, insanın kendi içinde kopar. Ve o fırtınayı koparan casus bir anneyse…
Tarihle harmanlanmış güçlü hikâyeleri seviyorsanız…
okuyunuz efendim, şiddetle tavsiyemdir.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.