Toplumsal Bir Otopsinin Romanı
Ben Deli miyim?, ilk olarak Son Telgraf gazetesinde tefrika edilmiş, 1925 yılında ise kitap hâlinde yayımlanmıştır. Roman henüz tefrika aşamasındayken esere "âdâb-ı umûmiyeye muhalif neşriyat" gerekçesiyle dava açılır. Beraat eden yazar, savunmasında kahramanın akıl sağlığı yerinde olmadığı için tuhaf davranışlarda bulunduğunu, kendisinin ise roman sanatının tabiatına uygun olarak gerçekleri tüm yönleriyle anlattığını belirterek şu sözleri söyler: "Herhangi bir sanat eseri bir çöplüğü, bir leşi de tasvir etse, gerçeğe uygunluğu var ise saftır, temizdir."
Yazar, başına gelebilecekleri tahmin ettiğinden olsa gerek, siyasi taşlamalarını daha çok deli olduğunu düşündüğümüz Şadan karakteri üzerinden nakletmiş; dönemin toplumundaki ilkel, saldırgan, denetimsiz, haz ilkesiyle hareket eden, cinsel dürtülerinin esiri olmuş insanların kepazeliklerini ise Nuri karakteri üzerinden okuyucuya vermiştir. "Karnım tokken ben de namuslu idim" sözü, romandaki ahlak anlayışının ne kadar kırılgan ve çıkar temelli olduğunu çarpıcı biçimde özetler. Yazar, şu sorulara okuyucunun kendi cevabını bulmasını ister: Delilik, alt benliğin kontrolü ele geçirmesi midir; yoksa kalabalıkların içinde bireyin erimesi mi?
Roman, Şadan ve yakın arkadaşı Nuri'nin başından geçenleri anlatır. Revan Hanım'a âşık olan Nuri, Şadan'la birlikte onu kocasından ayırmak için plan yapar. Bu süreçte Şadan da Revan Hanım'a âşık olur; Nuri'yi aradan çıkararak Revan Hanım'la evlenir, ardından Nuri'yi öldürüp kuyuya atar. Şadan, romanın sonunda işlediği cinayetin etkisinden kurtulamayarak akıl sağlığını tamamıyla yitirir ve intihar eder.
Şadan'ın kendisine sorduğu "Ben deli miyim?" sorusu; onun yalnızca aynadaki yansımasıyla kavga etmesi veya sokakta tanımadığı insanlara el şakası yapması gibi tuhaf davranışlarına işaret
·
64 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.