Öğrenmek Üzerine Pratik Bir Yüzleşme
Herkese selamlar,
Bugün kütüphaneme eklediğim, hacmi küçük ama etkisi epey büyük bir kitaptan bahsetmek istiyorum: Altay Cem Meriç – Öğrenmeyi Öğrenmek.
Özellikle yoğun tarih veya edebiyat okumaları yaparken, masa başında çalışırken hepimizin zaman zaman düştüğü bir tuzak var: Pasif kalmak. Bazen yüzlerce sayfa deviriyoruz ama kitabı kapattığımızda "Geriye ne kaldı?" diye sorunca o tatmin edici cevabı alamıyoruz. İşte bu kitap tam olarak bu soruna, yani "nasıl daha kalıcı öğrenebiliriz?" meselesine odaklanıyor.
Kendi adıma zamanı verimli kullanmaya, okuduklarımı ve çalışmalarımı belli bir sistematiğe oturtmaya kafa yoran biriyim. Kitaptaki "Kitap okumak bir boş vakit faaliyeti değildir" vurgusu, aslında benim de sıklıkla kendime hatırlattığım bir gerçeğin altını çok net çizdi. Yazar, öğrenme işinin öyle çay kahve eşliğinde yapılan sıradan bir eylemden ziyade; doğru strateji, aktif not alma sistemi ve ciddi bir disiplin gerektirdiğini yüzümüze vuruyor. Sadece satırların altını çizmenin bizi bir yere vardırmadığını çok sade bir dille anlatmış.
Kitabın en sevdiğim yanı, lüzumsuz laf kalabalığına girmemesi oldu. 144 sayfada lafı hiç dolandırmadan doğrudan sadede geliyor. Vaktin kıymetli olduğu ve masada geçirilen sürenin hakkının verilmesi gerektiği bir düzende, böyle net metinler okumak gerçekten dinlendirici.
Eğer "Okuyorum ama aklımda kalmıyor", "Zaman ayırıyorum ama verim alamıyorum" diyorsanız veya kendi kendinize sistemli bir okuma/çalışma rutini inşa etmek istiyorsanız, bu ince ama derinlikli rehbere mutlaka şans verin. Sayıların veya sayfa sayılarının değil, "nasıl" okuduğumuzun çok daha önemli olduğunu harika özetlemiş.
Herkese verimli ve keyifli okumalar dilerim!
·
201 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İlmi eserler zaten gelişi güzel okunmaz.
Bir disiplin gerekli.
Ama roman türü için aynısı olmamalı.
Her yerde okunmalı.
