Beni tanıyanlar bilir; kitaplarla aram iyidir ama şiirle pek barışık olduğum söylenemez. Şiir kitapları bana hep biraz uzak, biraz da zor gelmiştir açıkçası. Her mısrada kendimden bir şey bulabilen biri değilimdir normalde.
Ama Yakup Sancaktutan’ın Kağıt Topraklar’ı bu düşüncemi biraz değiştirdi diyebilirim.
Kitabı okurken o alıştığım ağır, süslü şiir dilinden çok, sanki biri karşıma oturmuş da bana bir şeyler anlatıyormuş gibi hissettim. Şiir okumaya mesafeli olanların en büyük çekincesi “anlamamak” ya, bende de hep o vardı. Ama bu kitapta öyle bir his pek yaşamadım.
Kelimeler oldukça sade ama bir o kadar da yerli yerinde. Okurken zorlanmadım, aksine kendimi yavaş yavaş o duygunun içinde buldum.
Kağıt Topraklar şiirle aramdaki mesafeyi kısaltan kitap.. Bana şiirin sadece süslü sözlerden ibaret olmadığını hatırlattı. Bazen en basit haliyle bile insana dokunabiliyor.
Şiire benim gibi biraz mesafeli olanlara bile “bir şans ver” dedirtecek türden bir kitap bence.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.