Anlatı okumayalı ne kadar uzun zaman olmuş, meğer. Bu kitap bana biraz da onu hatırlattı; parçalı, dağınık ama bir o kadar canlı bir metnin içinde kaybolmayı.
Müldür; İlhan Berk, Ece Ayhan, Nilgün Marmara, Ömer Uluç, Komet, Orhan Duru, Ahmet Güntan, Gülseli İnal, Mazhar Candan, Hür Yumer, Fatih Özgüven ve Hümeyra gibi pek çok ismi metne dahil ediyor. Ama bu, bir anma listesi gibi değil; daha çok zihninin içinden geçip dönüşmüş halleriyle karşımıza çıkıyorlar.
Günce parçaları ise metnin en sevdiğim tarafı oldu. Hem yazıldığı dönemin hem de öncesinin politik ve sanatsal atmosferine dair gözlemler var; ama bunlar sabit değil. Bir otobüs penceresinden bakarken ya da bir kahvehanede otururken değişen, dönüşen düşünceler… Sanki fikirler bile metinle birlikte hareket ediyor.
Benim için kitap, klasik bir anlatıdan çok bir zihin akışı deneyimiydi. Yer yer kopukluk hissi yaratsa da, o kopukluk aslında bilinç akışının doğasına çok uygun. Okurken bazen “şu an ne okuyorum?” dediğim anlar oldu ama garip bir şekilde bırakmak da istemedim. Çünkü Müldür’ün o “sesli düşünme” hali insana bulaşıyor; bir süre sonra sen de onunla birlikte düşünmeye başlıyorsun.
Tam olarak içine girmesi kolay bir metin değil belki ama sabredince, o parçalı yapının içinde kendine ait bir ritim kuruyor.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.