Hangi hayatın getirdiği yükü taşımaya hazırız?
Kitap boyunca Nora’nın farklı hayatları denemesi aslında çok tanıdık bir sorunun etrafında dönüyor: “Ya şöyle yapsaydım?”
Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark ediyorsunuz: Hangi hayatı seçerse seçsin, başka tür bir eksiklik, başka tür bir acı mutlaka orada duruyor.
Tam bu noktada, aklıma, 'O Kadın' filmindeki o sahne geldi. Erol Günaydın’ın oynadığı karakterin söylediği o fikir; 'İnsan acısız bir hayat seçemez, ama acısını seçebilir'
Gece Yarısı Kütüphanesi, sanki bu cümlenin uzun bir roman hali gibi...
Nora’nın denediği her alternatif yaşamda şunu görüyoruz;
Başarılı olduğunda yalnızlık var.
Aşkı bulduğunda başka bir kayıp var.
Sakin bir hayat kurduğunda “ya diğer ihtimaller?” sorusu var.
Yani mesele “doğru hayatı bulmak” değil. Çünkü düşünüldüğü gibi kusursuz bir hayat yok. Mesele, hangi hayatın getirdiği yükü taşımaya razı olduğun.
Kitabın en güçlü tarafı bence burada ortaya çıkıyor. Büyük, gösterişli bir mesaj vermek yerine yavaş yavaş şunu hissettiriyor; Belki de pişmanlıklarımızın sebebi yanlış seçimler yapmamız değil; hiçbir seçimin kusursuz olamayacağını kabul etmememiz.
Kitabı bitirdiğimde şöyle bir farkındalık edindim; Kaçamadığımız bir şey var, o da acı.
Bunu kabul etmek hatta sevmek fikri hayattan aldığımız tatmini belirliyor.
Nietzsche’nin “amor fati” (kaderini sev) felsefesinde olduğu gibi Nora' nın tüm deneyimlerden öğrenmesi istenilen şey tam da bu; hayattaki zorlukları reddetmek yerine onları sahiplenmesi.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.