Yeni Soyadının Hikayesi, Napoli Romanları’nın ikinci kitabı. Bu kez Linù ve Lila'nın gençliğe geçişini değil, kimliklerinin başkaları tarafından nasıl yavaş yavaş şekillendiğini okuyoruz.
İlk kitaptaki sertlik uzaktan hissedilirken, burada hayat doğrudan içine çekiyor. Lila’nın evliliğiyle birlikte “büyümek” denen şeyin aslında ne kadar daraltıcı olabileceği açıkça görülüyor. Bir soyadı almak çoğu zaman bir hayat seçmek değil, o hayatın içine sıkışmak gibi. Lila’nın zekâsı bile bunu tamamen aşmaya yetmiyor.
Lenù’nun hikâyesi ise daha sessiz ama içten içe kemiren bir dönüşüm. Dışarıdan ilerliyor gibi görünse de, içindeki yetersizlik hissi hiç kaybolmuyor. Ne kadar uzaklaşsa da geldiği yerin gölgesi peşini bırakmıyor.
Aralarındaki bağ hâlâ güçlü ama artık daha kırılgan. Sevgi var, ama yetmiyor. Kitap, büyük olaylardan çok küçük anlarla etkiliyor; bu yüzden bittiğinde “çok şey oldu” değil, “çok şey hissettim” diyorsun.
Ve geriye şu duygu kalıyor: Hayat bazen bir anda değil, küçük kabullenişlerle daralıyor.
Çok severek okudum. O hüzünlü ama içten sıcaklık uzun süre aklımda kalacak.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.