Maggie O'Farrell’in okuduğum ikinci romanı ve yine beni derin bir duygu yoğunluğunun ortasında bıraktı.
Hamnet’i okuduğumda kalbimin ortasına yerleşen o koca duyguyla ne yapacağımı şaşırmış, kitabın son sayfalarında derin derin nefes almıştım. Edebiyatın gücü karşısında bir kez daha hayran kalmıştım.
Ama Esme Lennox beni bambaşka bir yerden vurdu.
Kadın ve kadına dair meseleler bugün hâlâ çok konuşuluyor; fakat yıllar ve coğrafyalar değişse de kadının toplumdaki rolünün ve bu rolün sonuçlarının böylesine acımasız olabilmesi hâlâ kabul etmekte zorlandığım bir gerçek.
1930’ların İngiltere’sinde genç bir kadın: Esme.
Özgür ruhlu, açık sözlü, kendi isteklerinin farkında, eğitime meraklı… Yani o yılların kadına biçtiği rolün tam zıttı. Kadının belli bir yaştan sonra eğitimine devam etmediği, yapabileceği tek şeyin evlenmek ve çocuk sahibi olmak olduğunun düşünüldüğü yıllar. Gerçi bugün bu zihniyetin ne kadar değiştiği de ayrı bir tartışma konusu(?)
Esme’ nin özgür ruhu elbette önce ailesini rahatsız ediyor. Hayal gücü ve güçlü karakteri, dönemin en ağır damgasını yemesine neden oluyor: histeri. Yani bu özellikler bir çeşit delilik olarak görülüyor.
Ailesi onu bir akıl hastanesine kapatıyor ve Esme tam 61 yıl boyunca o karanlıkta unutuluyor. Özgür ruhu tutsak ediliyor.
Hastanenin kapanması gündeme geldiğinde, Esme’yi almaya en yakın akrabası Iris çağırılıyor. Varlığından bile haberdar olmadığı Esme ile karşılaşmasıyla roman başlıyor ve Esme’yi o kapalı kapıların ardına götüren sürecin nedenleriyle yüzleşiyoruz.
Bu roman yalnızca bir hikâye anlatmıyor; güçlü bir toplum eleştirisi sunuyor. Kadın olmak, aile içi travmalar, kıskançlıklar ve insan doğasının karanlık tarafları üzerine derin bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor bizi.
Ah, bu kitap hakkında daha ne çok şey söylemek isterim…Çok sevdim…
Esme, asla unutamayacağım bir karakter oldu.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.