Bugün sakin, hayatın akışında bazen durmanın ve henüz vakit geç değilken sevdiklerimizle vakit geçirmenin önemini hatırlatan bir kitapla geldim.
Gianrico Carofiglio’nun kaleminden çıkan Sabahın Üçü eserini, genç bir çocuk olan Antonio’nun ağzından okuyoruz. Antonio, anlamlandıramadığı ses ve ışık hassasiyetleri nedeniyle yapılan muayene sonucunda epilepsi tanısı alıyor ve olaylar da bu durum etrafında şekilleniyor.
Kariyerlerinde belirli noktalara ulaşmış bir anne ve babaya sahip olan Antonio, anne ve babasının boşanmasının ardından içten içe tüm suçu babasına yüklemiş ve onunla arasına mesafe koymuştur. Fakat bir olay vesilesiyle bu baba-oğul, Marsilya sokaklarında uyumadan 48 saat geçirme şansı yakalar.
Bu zaman diliminde, birbirine hem bu kadar yakın hem de bir o kadar uzak olan baba-oğulun sohbetlerine eşlik ediyoruz. Konuştukları şeyler kimi zaman çok sıradan görünse de aslında birbirlerini anlama, içlerini açma ve yıllardır aralarında sessizce büyüyen mesafeyi fark etme şansı buluyorlar.
Hayatın yoğunluğu, sorumluluklarımız ve bitmek bilmeyen görevlerimiz arasında bazen sevdiklerimize içimizi açmayı unutuyoruz. Konuşmadığımız için bazı olayları yanlış yorumluyor, sonra da o yanlış anlamaların yıllarca içimizde büyümesine izin veriyoruz. Oysa konuşmak, kendini ifade etmek ve karşımızdakini gerçekten anlamaya çalışmak ne kadar kıymetli…
Benim için sakin ama bir o kadar da iyi gelen bir eser oldu. Okurken insanı yormayan, ama bittikten sonra içten içe düşündüren kitaplardan biri.
Umarım tüm yoğunluğumuzun arasında bile sevdiklerimize vakit ayırabileceğimiz güzel günlerimiz olur.
Kitapla ve sevgiyle kalın.
Sizce de bazen en çok ihtiyacımız olan şey, sadece içten bir konuşma değil mi?
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.