Kitabın ilk bölümlerinde, Hatay'da, enkaz başında iki adam var. Birisi anlatıcımız, diğeri de Ali. Bir an düşünmek istiyoruz yaşadıklarını ama tahayyül etmesi bile güç. Enkaz başında bir ses için beklenmesini zihnimizde bir an bile düşünmek istemezken, onlar bizzat yaşadı. Kitabın okuru sarsan yanlarından birisi bu: Tüm bunlar gerçekten yaşandı, biliyoruz.
Sonra Ali anlatmaya başlıyor, anlatmazsa o bekleyiş ayrı bir işkence olacak çünkü. Ali'nin çocukluktan itibaren yaşadıklarını okurken, tekrar tekrar soruyoruz kendimize; bir insan kaç sınava dayanabilir? Her şeye rağmen kaç defa daha ayağa kalkabilir?
İnsanın tüm yaşadıklarını unutturmasa da yola devam edecek gücü veren çok büyük bir şey var bu dünyada. Ve Ali sayısız sınavdan sonra onu buluyor. Seviyor, seviliyor ve kendi küçük ailesini kuruyor. İşte şimdi enkazın başında beklediği sesler ailesine ait.Kitabın sonuna kadar tüm umutların ve insanlığın sınandığı o yerde, Ali ve anlatıcı ile beraber her şeye rağmen bir umutla bekliyoruz biz de. İnsan kalmayı ve ne anlamsız şeylere kafayı takıp şikayet ettiğimizi hatırlıyoruz sık sık.
Yazarın anlatımı samimi ve sürükleyici. Okuduklarımızdan etkilenip mola verme ihtiyacı hissetsek de merakla çevriliyor sayfalar, tavsiye ederim.
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.