merhaba sevgili arkadaşlarım!
Eric-Emmanuel Schmitt - Milarepa kitabından bahsedeceğim sizlere.
“Dünyada hiçbir şeyin sürekliliği yoktu, her şey geçiciydi.”
Eric-Emmanuel Schmitt’in kalemine ayrı bir hayranlığım var… bu kitabı da bambaşka hissettirdi bana… çünkü okurken yalnızca bir hikâye okumuyorsunuz; resmen insanın içine işleyen ruhsal bir yolculuğa çıkıyorsunuz.
kitap oldukça kısa olmasına rağmen etkisi inanılmaz büyük. sayfalar ilerledikçe insan kendi içindeki öfkeyi, korkuları ve geçmişini bile sorgulamaya başlıyor. özellikle Budizm, karma ve yeniden doğuş meselelerini işleyiş biçimi çok ilginçti.
konusuna değineyim,
hikâyemiz Paris’te yaşayan Simon ile başlıyor. Simon sürekli aynı kâbusları görüyor ve bir gün gizemli bir kadın ona geçmiş yaşamında Milarepa’nın amcası Svastika olduğunu söylüyor.
işte olaylar tam burada bambaşka bir yere gidiyor. Simon bir anda Tibet mistisizmiyle, geçmiş yaşamlarla ve nefret duygusuyla yüzleşmeye başlıyor. bir yandan da gerçek Milarepa’nın hikâyesini öğreniyoruz. Milarepa aslında önce öfke ve intikamla hareket eden biri… ama zamanla ruhsal olarak dönüşüp büyük bir arınma yaşıyor. Schmitt burada bana göre şunu anlatıyor: insan ne kadar karanlık olursa olsun değişebilir.
kitapta en sevdiğim şeylerden biri atmosfer oldu. böyle sakin, sessiz ama insanın içine çöken bir havası vardı. ayrıca dili inanılmaz sade olmasına rağmen alt metni bana göre güçlüydü.
özellikle nefretin insanı nasıl zincirlediğini anlatması beni çok etkiledi. kitabı bitirdiğimde içimde garip bir huzur kaldı diyebilirim.
maneviyat, içsel dönüşüm ve insan ruhunu anlatan kitapları seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz. kısacık ama etkileyici kitaplardan biri oldu benim için.
sevgiler, Buse.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.