Babam intihar etmeyi seviyordu. Buna birçok kez teşebbüs etti.
Genellikle Pazar günleri, öğle vakti, herkesin orada bulunduğu, tercihen de bayram yemekleri olduğu zaman intihara teşebbüs ederdi.
Babam neşterini alır ve dirseğinin iç yüzünden bir damarı keserdi. Çarşafı kirletmemek için alta küçük bir kap koyardı. Başlarda biraz korkuyorduk, onun ölmesini istemiyorduk. Bu duruma alışkın olan annem, hiçbir şey olmamış gibi davranır, bizimle konuşmaya devam ederdi. Kan akarken bize okulumuz, arkadaşlarımız hakkında sorular sorardı...
Kendisiyle ilgilenmediğimizi gören babam, meraklanmaya başlar ve pansuman yapmak için alelacele çalışma odasına giderdi.
Sonra, bunu yinelediği zaman, artık korkmazdık. Alışmıştık, şakasına olduğunu biliyorduk.
Sayfa 19
Öncelikle bu kitabın adını içimden ilk okuduğumda babası bir cinayetle suçlanan bir çocuğun babasını bizlere aklamaya çalışma hikâyesini okuyacağım sanmıştım ama yanılmışım.
Evet ortada cinayet vardı ama ölen gerçekten bir beden mi yoksa bir çocukluk mu bilemedim...
Bu benim yazarla tanışma kitabım ama elbette devamı gelecek. Çünkü bu kalem bambaşka bir seviyede.
Alkolik, doktor bir babanın oğlu olan yazarın kendi hayat hikâyesini o yaşlarına geri dönerek bir çocuk bakış açısıyla anlatması ve bunu yaparken o çocukluğun verdiği acımasız doğruluk, dikkatsiz dikkat ve gözlemci bakış açısını kaybetmemesi muazzamdı.
Kitap gerçekten çok kez canımı yaktı ama yazarın o kadar mizaha kaçan bir anlatım şekli var ki yer yer kendinizi tebessüm ederken bile bulabilirsiniz.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.