Yazmaya on iki yaşında, henüz kelimelerin ağırlığını tam tartamadığım o çocukluk yıllarımda başlamıştım. O zamanlar yarım kalan bu satırlar, aslında hayatın olgunlaşmamı beklemesiymiş. Seneler sonra, yaşanmışlıkların gölgesinde kalemimi tekrar elime aldığımda, bu kez yaşananlar kağıda döküldü.
Bu hikaye, hala aramızda olan, nefes alan ve mücadelesiyle bugünü inşa eden bir ruhun yansımasıdır. Ona bu satırları ilk okuduğumda, gözlerinden süzülen yaşlar sadece acının değil, onca yükün arasından süzülüp gelen bir arınmanın ifadesiydi. Sesi titrerken gözlerinde gördüm o ışığı; birinin onu gerçekten anladığını, çektiği her sancının kelimelerle onurlandırıldığını bilmenin huzuruydu bu.
Geçmişi film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken, bir taraftanda "Çektim... Ama değdi," der gibi bakıyordu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.