su an o kadar karmasik duygular icerisindeyim ki…
Bu kitabı bitirdiğimde hissettiğim tek şey, uçsuz bucaksız bir kütüphanede milyarlarca yıl tek başıma yürümüşüm gibi bir yorgunluk oldu. Steven L. Peck, bildiğimiz tüm ateşli cehennem tasvirlerini bir kenara itip, insanı mutlak anlamsızlığın ve acımasız bir matematiğin içine hapsediyor. Hikaye, başkarakterin ömür boyu inandığı her şeyin boşa çıkması ve "doğru" dinin Zerdüştlük olduğunun söylenmesiyle başlıyor; bu zaten kendi başına büyük bir şok. Ama asıl işkence, milyarlarca anlamsız kitabın arasından kendi hayat hikayeni anlatan o tek bir kitabı bulma zorunluluğuyla başlıyor.
Kitapta beni en çok sarsan şey, aradan geçen milyarlarca yılın insanın ruhunu nasıl yavaş yavaş gri bir hiçliğe dönüştürdüğünü görmek oldu. Bir noktada, bir insanla kütüphanede bir milyar yıl geçirip, sonra artık konuşacak hiçbir şey kalmadığı için hiçbir şey hissetmeden yolları ayırmak... İşte asıl cehennem bu olsa gerek. Hafızanın bile artık sana ihanet ettiği, bir zamanlar hayatının merkezi olan insanların gerçek mi yoksa hayal mi olduğunu ayırt edemediğin o nokta, fiziksel her türlü işkenceden daha ağır. Kitabın adı "Cehennemde Kısa Bir Konaklama" ama yazarın bize gösterdiği o milyarlarca yıllık süreç, aslında asıl sonsuzluğun yanında sadece bir saniye gibi kalıyor. Bittiğinde sizi kurtuluşa değil, ucu bucağı olmayan, klostrofobik bir boşluğun tam ortasına bırakıyor. Gerçekten de insan zihninin "sonsuzluk" kavramı altında nasıl un ufak olduğunu en çiğ haliyle hissettiren, bittiğinde bile sizi o kütüphanenin koridorlarında hapseden bir deneyim.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.