Kırıldığın yer bazen en aydınlık pencere olabilir. Bu kendiliğinden olmaz; insan o kırığın içinden bakmayı öğrenince değişir.
Yunus Emre’nin dediği gibi, “yanmak” insanı eksiltmez, içteki fazlalıkları yakar. Geriye daha sade, daha duru bir hal kalır.
Ama her kırık ışık geçirmez; bazıları sadece iz olarak kalır. Mesela önemli olan, o izden ne öğrendiğimizdir. 🌿 O kırılmadan sonra insan kendine biraz daha yaklaşıyor mu, yoksa kendinden biraz daha uzaklaşıyor mu ?