Enteresan bir kitaptı. Sonsuzluğun Sonu'dan sonra biraz vasat kaldı ama. 3 kısımdan oluşuyor kitap. İlk kısım dünyada, "elektron pompası"nın sözde babası Hallam ile pompanın zararını ispatlamayı ve Hallam balonunu patlatmayı kendi içinde hırsa çeviren Lamont'un kısmını okuyoruz. Elektron pompası nedir, nasıl bulundu, ne işe yaradı vs bunlar çok detaylı ve incelemeye eklemeye gerek duymayacağım şeyler.
2. Kısım para-evrende geçiyor. Çok farklı bir evren. Bu kısma geçtiğimde birkaç bölüm boyunca "Ben ne okuyorum yahu?" dedim. Kitabın ilk kısmıyla alakası yok gibiydi. Para-evren dedikleri paralel evrenden bahsedildiğini anladım ancak bu nasıl bir evren, yumuşak kimse nedir, sert efendiler de kim vs bir türlü okuduğuma anlam veremedim, gözümde canlandırmakta çok zorlandım; ancak ilerledikçe evrenin içine girmek biraz kolaylaşıyor. Yine de görselle biraz desteklenmek isterdim. Hayal gücüm yetmedi Asimov'a sanırım. Fakat sonlara doğru bu kısmı da beğendiğimi fark ettim.
3. Kısım ise beni inanılmaz sıktı. Sezgisel bilim üzerine çekilen dikkat ve kitabın düğümlerinin bu kısımda çözülmesi vs güzel elbet ama ne Selene ilgimi çekti, ne ay halkı ne kozyum pompası. Kaldı ki Ay'da -düşük yerçekiminde- sporların/yarışların olduğu bölümler keyifli olur gibiydi ama buna rağmen akmadı bu kısım.
Kitabın en başında Dünya'da ukala bir tavırla gördüğümüz Danison Ay'da epey kibar ve keyifli bir adamdı, düğümlerin çözülmesinin başrolü de Selene ile Danison'du zaten ama ili karakteri de benimseyemedim, bölümü de hiç sevemedim. O yüzden kitap vasat başlayıp yükselmek üzereyken düşüşe geçti benim nezdimde.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.