Şiir Denizi 2Alıntı
Yine bir şiir kitabının sonuna geldim, aslında bir dosttan ayrılıyor gibiyim. Hani insan çok sevdiği bir dert ortağıyla uzun bir gece boyu konuşur da, şafak sökerken "E hadi, artık müsaade," der ya; işte tam öyle bir burukluk var üzerimde.
Bu koca cilt kapandı ama içimde bir şeyler sanki yeni açıldı. Sayfalar bitti bitmesine de, mısraların bıraktığı tortu, o ah dedirten sızı gitmedi, gitmez. Ümit Yaşar öyle bir adam ki; sanki bizim söylemeye utandığımız ne varsa, gitmiş bir bir onlarla dertleşmiş. Biz sustukça o konuşmuş; biz yutkundukça o kâğıda dökmüş.
Hani bazen insanın içi daralır da, "Şuraya bir kapı açılsa da nefes alsam," der ya; bu kitabın her sayfası işte o kapılardan biriydi. Kimi kapı hüzne açıldı, kimi kara sevdaya, kimi de insanın o bitmek bilmeyen yalnızlığına... Ama hepsinin ardında aynı sıcaklık, aynı insan kokusu vardı. Bir şair değil de, sanki kırk yıllık bir komşu, bir dert ortağı dert yanmış gibiydi.
Şimdi kitabı başucuna koyarken, insan biraz daha kendi gibi hissediyor. Bu kitaptaki şiirler bitti ama hayatın o şiir gibi olan yanı devam ediyor. Yine aynı sokaklarda yürüyeceğiz, yine aynı gökyüzüne bakacağız; ama artık bu kitabın samimiyeti, eyvallahsız duruşu yüreğimde bir hatıra gibi duracak.
Dile kolay, koca bir denizi geçtik. Yorulduk mu? Yorulduk. Ama değdi mi? Hem de nasıl... Gönlümdeki bu son durağın tadı başka, sızısı bambaşka.
Herkese keyifli okumalarr..
·
148 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.